Vaak nemen we alles voor lief en plannen we onze week helemaal vol. Maar zo werkt het leven niet altijd.

Deze week was er één met een randje. Afgelopen maandagmiddag werd onze oudste getroffen door een hartinfarct en stond ons leven van het ene op het andere moment op de kop. Gelukkig werd er snel en goed gehandeld en mocht hij na 48 uur alweer naar huis. Sterker nog… hij is inmiddels ook alweer even bij ons aan komen waaien. Zo snel kan het gaan.

Maar dit blijven momenten die binnenkomen en alles even op z’n kop zetten. Je gaat door, want dat doe je nu eenmaal, maar ergens voel je: het is anders.

En dan is daar op woensdag ineens zo’n lentedag.

Alsof iemand zachtjes het licht weer aandoet. De bloesem staat er gewoon. Het veld kleurt roze alsof er niks gebeurd is. De wereld draait door — en gek genoeg helpt dat. Niet omdat alles ineens opgelost is, maar omdat je voelt dat er weer ruimte komt.

Dat het leven, hoe roerig ook, altijd weer een weg terug vindt naar iets lichters.

Misschien is dat wel waarom ik juist nu voor roze ga — en ook een beetje omdat we dat nu eenmaal afgesproken hadden 😉. Niet omdat alles zo perfect en vrolijk is, maar omdat het eraan herinnert dat zachtheid er óók mag zijn.

Een ode aan de lente in roze… en aan hoe snel het leven soms weer een beetje mooier wordt.